سلام و بی مقدمه یه غزل  جدید تقدیم دوستان دوست داشتنی ام:

دوباره عصر دوشنبه – قرار در باران

و من مقابل متروی صادقیه – همان...

- سر قرار همیشه – که میرسی از راه

که باز هم تو بخندی و  بوسه ی پنهان

تو خیس میشوی از عشق و غرق در شادی!

منم که مات تو- ...

                    تاکسی – سکوت – تو – هیجان!

تمام موی تو را خشک میکنم – آه !

و محو میشوم  انگار در دلت  الان!

بیا که فال بگیریم – کولیِِِ دمِ بخت

که سبزِ چشمِ تو افتاده باز در فنجان

چقدر خاطره دارم – دروغ میخندم!

و سایه ی من تو – روی بستری عریان!

چگونه میشود آخر لب تو را ننوشت؟

همان لبی که پکم زد –و سوختم- شیطان...

تو از خیال خودت پاک کردی ام – افسوس

ولی منم که تو را کرده ام – غزلباران!

تو-!

     دختری که لبانش بنفش میخندد

تویی که معجزه کردی درون یک انسان

چقدر قصه ی کوتاه عشق طولانیست

و نامه ای که نوشتی- تمام شد -... پایان!

هنوز شعر تو را می نویسم – ای ظالم!

و فکر میکنم آن روز- ساده رفتنتان...

-  فقط بخاطر این شد که من بزرگ شوم!

 شبیه مرد بزرگی که در شب باران 

نوشت – دخترک شعر – عاشقت هستم

نرو – برای همیشه سرِ  قرار بمان ...