توجه: این پُستِ خداحافظی  مخصوص دوستان بسیار عزیزمه . لطفا همه ی دوستان نظر بدن

با سلام به همه  . من این کامنت رو توی بد حالی نوشتم . همیشه برام  لحظه ی خداحافظی بدترین لحظه بوده . تا مدتی نا معلوم دیگه از تهران کانکت نمیشم . چون دارم میرم به یه جای دور.

یعنی با اجازه دارم از تهران میرم تا ... به هر حال معلوم نیست پست بعدی رو کی و از کجا بتونم بذارم . ولی اینو بدونین هر جا که باشم ، چه ایران – چه هر جای دیگه دلم پیش همتونه و دوستتون دارم . اینو از صمیم قلبم میگم . به تونچی های تهران و باکو هزار بار میگم دوستتون دارم . با اینکه نیستم باهاتون ولی دلم با شماست . نمیخواستم اسم ببرم . ولی یه سری رو باید بنویسم .چون دلم واسه اونایی که الان تو باکو هستن تنگ شده بدجور. علی ، مهدی ها ، نسترن ، اشکان ... ، فرزان وفرهاد  حتی دوستای خوب ترکیه ای –سالیم و قانی و ... بقیه . یا مثلا چه طور میتونم فراموش کنم جایی رو که دو سه ساله بهترین ساعات عمرمو اونجا بودم . دفتر تهران رو – اونم با وجود اونایی که بودن و هستن و اونایی که بودن و رفتن اما خاطه هاشون هست .مسلما نمیشه ۶۰  تا اسم بنویسم و بگم دوستشون دارم اما حداقل میتونم بگم همیشه دلم باهاشونه . فرشید و میلاد با اون حضور پر انرژی- شهرام و میثم و محسن و عاطفه و کیوون و آزمين با اون سيبيلاش و ...  که بهتر میدونین اسم نمی برم . حمید آقا که حتما بهش میگین فراموشش نمیکنم .

سمانه و توحید که جای خود دارن و علی که هنوز هم میگه هوپپپپپپپپپپپپپپپپپپپپ! آزاده و مژگان ، علی مبارکی و محسن قرچ! و وحید خوب خودم و ... همه و همه . هر جا باشم دوستتون دارم . هر جای این کره ی خاکی . به یادتون هستم .سعی کنین حداقل با عکسهای دسته جمعی مون زندگی کنین و قدر با هم بودن رو بدونین . ما که غربتی شدیم از امروز . به قول شاعر :

 بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم

 باشد که نباشیم – بدانند کـــــــــــه بودیم

      ضمنا از دوستای عزیز هم خدمتی علی الخصوص رضای عزیزم ، رخصت میخوام .و همه ی دوستای خوبی که توی تهران داشتم . دختر و پسر . اونایی که هر از چند گاهی حضوری یا تلفنی یا با پی ام یادی از ما کردند . بدونن که فقط دارم از تهران میرم . باز هم غزلباران پا به پای لحظه ها جلو میره . توی هر گوشه ی دنیا . راستی ۲۷ آبان تولدمه .عین هر سال به یاد شما شمع کیک تولدم رو تو جمع خاطره هاتون و شاید با عکسای قشنگتون فوت میکنم.  منتظر جوابهای شما هستم .

و

خداحافظ تهران ...با همه ی خاطره های تلخ و شیرینت .به اونایی که تو رفاقت کم آوردن هم بگین نظر بدن . خودش که بهتر میفهمه !!! شاید زود ... و شاید هم دیر . ولی یه روز بر میگردم . قول میدم

دوستدار همه ی شما – امید  دنیز